Leadership Coach voor hoogbegaafde leiders

Kim Billiard 

Ik begrijp jou. En dat maakt een wereld van verschil.

Geen last, geen label en geen reden tot twijfel

Als Executive Coach en Leadership Profiler mag ik elke dag blijven ontdekken hoe waardevol zelfinzicht kan zijn. Het weten hoe je bedraad bent, hoe je functioneert en excelleert, is een grote meerwaarde voor iedereen. Hoogbegaafdheid is geen last, geen label en geen reden tot twijfel. Het is een manier van denken, een unieke set aan talenten die, wanneer ze goed worden ingezet, een enorme impact kunnen hebben. Niet door er mee uit te pakken, maar door er simpelweg te zijn.

Als leider hoef je niet aan jezelf te twijfelen omdat je sneller denkt, meer verbanden ziet of anders functioneert dan de meeste mensen. Dat is geen reden om je kleiner te maken – het is net jouw kracht. Niet iets om te verbergen, maar om te omarmen.

"Het weten hoe je bedraad bent, hoe je functioneert en excelleert, is een grote meerwaarde voor iedereen."

Laat hoogbegaafdheid geen belemmering zijn en geen stempel op jou drukken. Gebruik het om te innoveren, te inspireren en bij te dragen op een manier die bij jou past. Je hoeft niets te bewijzen – je bent gewoon je prachtige zelf. Punt. 

Walk the talk - mijn eigen verhaal

Omdat hoogbegaafdheid nog steeds in de taboesfeer hangt, zie ik het als mijn missie om dat taboe mee uit de wereld te helpen. Ik wil meer begrip creëren door inzichten te delen, want er bestaan nog zoveel misvattingen, waardoor velen liever kiezen om onder de radar te blijven.

Walk the walk, talk the talk.
Begrip ontstaat pas als we erover durven praten. Daarom deel ik mijn eigen ervaring met hoogbegaafdheid. Hoe ik het ontdekte, hoe het me gevormd heeft, hoe ik ermee omga. Misschien herken je er iets van jezelf in?

Onbewust bekwaam

Binnen hoogbegaafdheid wordt er gesproken over ‘bekwame’ en ‘onbekwame’ hoogbegaafden. Net zoals ik geen fan ben van het woord ‘hoogbegaafd’, ben ik dat nog minder van die onderverdeling. Maar goed, het zijn nu eenmaal de termen die gangbaar zijn. Wat ze ermee bedoelen, is dat sommige hoogbegaafden weten te functioneren – zij worden als ‘bekwaam’ bestempeld. Anderen ervaren obstakels en vinden wat moeilijker hun weg, zij vallen dan onder ‘onbekwaam’. Daarvan kan je je bewust zijn of niet.

Wat persoonlijke ervaring betreft, kan ik uiteraard enkel spreken vanuit mijn eigen referentiekader. Ik heb nooit geweten dat ik hoogbegaafd was - dus onbewust. Ik functioneerde gewoon goed, zoals ik dat altijd al deed - eerder bekwaam. Zonder te beseffen dat niet iedereen op deze manier denkt, leert of voelt. Pas op 40-jarige leeftijd deed ik de effectieve ontdekking, via een testing en gedragsonderzoek. 

En hoewel ik weinig waarde hecht aan labels, als anti-hokjes-denker, bracht dit zelfinzicht wél rust. Alsof een ontbrekend puzzelstukje eindelijk op zijn plaats viel. En als dat ene stukje klopt, klopt plots de rest ook veel beter.

Het ontbrekende puzzelstukje

Ik ben lang niet de enige die pas op volwassen leeftijd deze ontdekking doet. Er zijn zovelen zoals ik – en nog meer mensen die het nooit zullen weten. In mijn geval gebeurde het eerder per ongeluk. Als leadership coach en profiler ben ik van nature geboeid door methodes die (zelf)inzicht kunnen brengen. Alleen had ik nooit veel vertrouwen in het onderdeeltje met IQ-testen.

Geen vertrouwen in IQ-testen

IQ-testen heb ik altijd kritisch bekeken. Die ‘vormpjes’-testen voelden gewoon veel te beperkend aan. In mijn werk analyseer ik mensen namelijk véél breder dan dat. Maar uit pure nieuwsgierigheid – en vooral om te zien welke inzichten het mijn coachees zou kunnen opleveren – deed ik de HB-test toch eens. Met lage verwachtingen, hoopte ik hoogstens op wat zelfinzicht, misschien een bevestiging van wat ik al wist. Maar toen kwam dat resultaat.

Hoogbegaafd. Ik? Dat moet een fout zijn.

Dus bestelde ik een tweede testbatterij. Opnieuw exact hetzelfde resultaat. Vreemd.

Meteen begon ik me in te lezen, te onderzoeken. En ik ontdekte iets onverwacht en confronterends: bijna elk kenmerk van hoogbegaafdheid kon ik afvinken. Mijn eigen vooroordelen over ‘loners’ en mensen die zich superieur voelen, klopten niet. Integendeel, wat ik erover las voelde zó bekend, zo herkenbaar. 

Zoals met elk nieuw zelfinzicht, heb ik eerst wel wat weerstand geboden, hoor. Ik vroeg zelfs letterlijk aan ChatGPT: "als ik dan zogezegd zo slim ben, hoe komt het dan dat ik zo slecht namen kan onthouden"? Maar ook dat blijkt weer iets typisch te zijn. Nadien heb ik ChatGPT gevraagd om me alles over hoogbegaafdheid te vertellen: bezorg me de recentste onderzoeken, wat typeert hoogbegaafdheid en welk effect heeft het op leiderschap? Welke recent geschreven boeken raad je me aan? Schokkend hoe de resultaten hiervan dat ontbrekend puzzelstukje vormgaven. 

Vlotte student

Achteraf bekeken, had ik het misschien wel kunnen weten. School en studeren verliep erg vlotjes voor mij. Té vanzelfsprekend, té vlotjes. Ik lette steeds gewoon goed op in de klas, deed actief mee en hoefde daardoor thuis nooit echt te studeren. In de lagere school haalde ik moeiteloos topresultaten zonder er eigenlijk veel moeite voor te hoeven doen.

Later, in mijn hogere studies, vond ik nooit de discipline om lang op voorhand te beginnen studeren. Wanneer er examens aankwamen, wachtte ik tot de laatste deadline en blokte ik alles in één keer in. Dat maakte het spannender. Ik kon tijdens examens leerstof in mijn hoofd als het ware ‘teruglezen’, alsof ik de pagina’s opnieuw voor me zag. Sterke samenvattingen hebben me steeds goed geholpen, maar ik dacht dat ik gewoon zo'n fotografisch geheugen had. Ik vond dat best handig. 

Pas nu besef ik dat het om een andere 'bedrading' gaat, en dat dit dus niet voor iedereen zo vanzelfsprekend is, blijkbaar. Maar op zich verliep mijn leertijd als kind dus best vlotjes. 

Sterk rechtvaardigheidsgevoel

Wat me als tiener wél sterk bezighield, was rechtvaardigheid. Of onrechtvaardigheid. Ik kon het niet aanzien als iemand onrecht werd aangedaan. Ik probeerde vaak de stem te zijn voor wie zich moeilijk kon uiten. Ik kon me razend maken over pestgedrag, dierenmishandeling of mensen die zich superieur gedragen en geen rekening houden met anderen.

Dat gevoel heb ik nog steeds, heel sterk zelfs. 

Eigenzinnigheid & autoriteit

In de middelbare school liep ik tegen iets anders aan: autoriteit zonder logica. Mijn eerste twee middelbare schooljaren waren moeilijk, niet door de studies (Latijn-Grieks vond ik geweldig), maar door de absurde schoolregels. Er waren straffen die niets met opvoeding te maken hadden. Wie een voet naast de rij zette, moest op de knieën in bid-houding wachten tot de hele school gepasseerd was. Sommige leerkrachten sloegen nog met een lat op de vingers. Ik kon dat niet aanvaarden.

Ik werd een rebelse leerling – bescheiden hoor, maar ik kon het niet laten om in verzet te gaan. Na twee jaar mocht ik gelukkig van school veranderen. Naar een plek waar dialoog wél mogelijk was. Mijn kleine ‘rebellie’ verdween dan ook op slag, en ik kijk vooral met veel nostalgie en prettige herinneringen terug op mijn prachtige schooltijd. 

Intellectuele verveling & uitdaging

Vreemd genoeg begon mijn eerste echte ‘struggle’ pas in mijn professionele carrière.

Ik had steeds zeer snel nood aan een volgende interne stap, een nieuwe uitdaging. Wachten op boeiende projecten of promoties frustreerde me mateloos. Wanneer het werk te repetitief werd, of te vertrouwd, raakte ik onrustig. Ik werd er letterlijk zenuwachtig van. 

Ik paste gewoon niet in het plaatje.
Mijn drang naar uitdaging dreef me vooruit – en dat leverde resultaat op. Maar juist daardoor werd ik nooit echt onderdeel van het team. Ik genoot van uitdagingen en targets, maar als je keer op keer wint, slaat de sfeer om. "Alé, zij weer." Succes wordt niet overal even enthousiast onthaald.

Ze denken dan blijkbaar dat je je beter voelt, dat je je superieur waant omdat je goede resultaten behaalt. Maar dat is het net helemaal niet. Ik heb mijn jobs gewoon altijd graag gedaan en resultaten behaald. Net daardoor hoor je er niet bij. Dat heb ik altijd vreemd gevonden. Ik paste me telkens aan, maar voelde me nooit écht thuis. 

Op 21-jarige leeftijd kreeg ik al een eerste leidinggevende rol aangeboden, waar ik vriendelijk voor bedankte. Ik was toen helaas veel meer bezig met mezelf aan te passen, erbij te horen, te 'pleasen'. Ik begreep het voorstel om die managementrol over te nemen, zelf ook absoluut niet. Ik kon mijn meerwaarde niet zien. Wat zou ik nu gaan leidinggeven aan een team van collega's met zoveel meer ervaring? Bedankt, maar liever niet. 

Perfectionisme & imposter syndrome

Voor mezelf legde ik de lat dan ook absurd hoog. Tijdens interne examens bij één van mijn werkgevers behaalde ik eens 99,17% voor een sociaal-juridisch diploma, de hoogste score ooit. Geslaagd met grootste onderscheiding, ik heb het diploma nog steeds. Maar het heeft nooit omhooggehangen, hoor. Ik kreeg nochtans felicitaties van de CEO himself. En toch herinner ik me die dag als verdrietig, teleurgesteld in mezelf. 

Waarom? Omdat ik die ene stomme fout had gemaakt. En ik wist perfect waar. Want ik had het eerst nog juist ingevuld, maar later door twijfel toch veranderd. Ik had het moeten laten staan. Stom, stom, stom. 

Dat is imposter syndrome. Het gevoel dat je nooit goed genoeg bent.
Of alles verloopt té vlotjes, té makkelijk. Dan voelt het alsof je er niet hard genoeg voor werkt.

Moeite met autoriteit en de status quo

Naast perfectionisme had ik ook regelmatig moeite met autoriteit. Niet met leiders die inspireren, maar met bazen die micromanagen of regels opleggen zonder logische reden. Ik begrijp graag waarom iets moet. 

Bij zowat elke werkgever, in gelijk welke functie (directie of niet), stelde ik snel en vaak de status quo in vraag. Je hoort mensen, teams en organisatie tegen problemen botsen en wil meedenken in oplossingen. Dat begint voor mij steeds met het huidige functioneren, de huidige manier van werken en dus de status quo, in vraag te stellen. Maar zelfs dat beginstuk, daar hebben velen en vele organisaties het blijkbaar erg moeilijk mee. Want de status quo in vraag stellen, betekent potentiële verandering. En wanneer die verandering realistisch dichtbij komt, wordt ze blijkbaar makkelijker en liever weggeduwd. Laat alles toch maar zoals het is - vreemd. En ik werd dan gezien als een 'disruptor'. Ook vreemd. Ik zocht de definitie van disruption op: een verstoring van een activiteit of proces. Dat klinkt inderdaad negatief, maar ik zie het eerder als het succesvol doorbreken van het conventionele. 

Ondertussen begrijp ik dit beter van mezelf, die nood om regelmatig eens te 'disrupten'. En mijn onbegrip voor diegenen die liever tegen dezelfde problemen blijven aanlopen, dan ze aan te pakken. Het heeft alles te maken met hoe ik graag denk en functioneer. Ik moet sterk voelen dat iets zinvol is. Als ik de logica of 'the why' achter een regel niet zie, voelt het als een nutteloze beperking. En dan ga ik automatisch in weerstand.

Dat was als werknemer vaak een uitdaging. Maar als ondernemer is het mijn superkracht! 

Mijn carrière in eigen handen

Ik heb een diepe, onstilbare drang om te creëren. Niet zomaar wat ideeën spuien of plannen bedenken, maar echt bouwen, vormgeven, impact maken. Dingen tot leven brengen die er eerst nog niet waren, of vormgeven. Structuren opzetten, strategieën ontwikkelen, mensen en organisaties helpen groeien. Dat is waar ik in mijn kracht sta.

Als werknemer voelde ik me hierin vaak begrensd. Ik had te snel nood aan een volgende stap, een groter project, iets dat me intellectueel uitdaagde. Wanneer dat uitbleef, raakte ik onrustig. Ik wilde méér.

En dat hangt samen met iets wat me altijd al typeerde: ik ben een alles-of-niks-persoon.

Als ik ergens voor ga, dan is het voor 100%. Ik stort me er volledig in, wil alles doorgronden, zoek naar de beste manier, blijf bijleren, optimaliseren, en blijf bezig tot ik er volledig in kan staan. Maar als iets me niet boeit, als ik het zinloos vind of als het teveel aan de oppervlakte blijft, dan raak ik mijn gedrevenheid kwijt. Half werk? Daar doe ik dus écht niet aan mee.

Daarom koos ik voor het ondernemerschap, zonder op dat moment al te beseffen dat het de beste keuze ooit was. LOTUS HR werd mijn manier om de passie voor leiderschap en strategie om te zetten in iets concreets, iets dat impact maakt. Ondertussen is dit uitgegroeid tot een groep van 3 HR Boutiques - LOTUS HR, ORCHIS Interim Executives en SAKURA HR. 

Vandaag creëer ik op alle mogelijke manieren:

• Zo bouw ik mee aan leiderschapsteams door de juiste mensen op de juiste plaats te zetten. In verschillende sectoren en specialisaties, waardoor ik een breed marktinzicht mag blijven uitbouwen. 
• Ik mag meewerken aan het ontwerp van strategieën die bedrijven sterker, menselijker en efficiënter maken. Door de status quo in vraag te stellen en ons te richten naar effectieve oplossingen. Op deze manier word ik als externe disruptor zelfs warm verwelkomd. 
• Ik schrijf managementboeken om inzichten te delen en anderen te inspireren, om er positief mee aan de slag te gaan. En om de dingen helder te stellen, simpeler. Want we zoeken het soms gewoon te ver, echt. 
• Via leadership coaching help ik leiders om hun impact te verhogen en hun sterktes als kracht in te zetten. Want als er één ding is dat ik geleerd heb, is het dat we onze kracht veel meer mogen inzetten. Als troef. Uitblinken en excelleren is weer toegestaan, ik geloof in de kracht van uitzonderlijk leiderschap. 
• Dankzij het uitgebreid profileren van leiderschapsprofielen, mag ik andere leiders hun ontbrekende puzzelstukje aanreiken. Dat maakt me intens gelukkig: zelfinzicht aanreiken dat heelt. 
• Tot slot daag ik mezelf regelmatig uit met nieuwe projecten – elk jaar opnieuw, zodat ik mag blijven bijleren en doorontwikkelen. 

Ik geniet nu volop van het creëren. Het ene moment ben ik een denker, het volgende een doener. De afwisseling tussen analyseren, ontwikkelen en realiseren betekent voor mij de ultieme vrijheid. Ik heb dan ook het gevoel dat ik de perfecte werkomgeving voor mezelf heb gecreëerd. Ik ben ontzettend gelukkig. 

Ondertussen heb ik de ervaring opgebouwd en de kracht ontwikkeld, om anderen te helpen bij hun zoektocht naar het ontbrekende puzzelstukje dat al de rest op zijn plaats brengt. 

Dat is mijn missie. Mijn purpose. En ik gun het iedereen.